YAPTIK| YAPTINIZ 
gelen baharın giden sabahında uyandık gözlerimizde kat kat karanlık bir mahrem gibi bizi sevenleri ağlattık. gelenleri tek tek uğurlarken hak edenlere değil de bizi piç gibi bırakanlara değer verdik.
sebepsiz yere sevmek denilen kavramı iliklerimize kadar yaşarken. önümüze gelene inanıp ağlayacak bir omuz aramaktan başka hiçbir şey yapmadık.gidenleri hep bekledik bizi beklemeyenlere hep umut bağladık. bırakıldık yıkıldık mahvolmanın dibini kadehin dibini fondiplercesine gördük. ulaşamadık ulaşamadıkça daha çok sevdik. bir gün geldi yaşattığı tüm acılara rağmen yokuğunda sığındığımız kadehler gibi onun kucağına ağlayarak yine sığındık. biz yazmadık onlar yazdırdı. güldürenler de onlardı seller sular gibi ağlatanlar da. son nefesimizi verircesine öldürenler de yeni bir çocuğun hayata geldiğinde ağlaması gibi yaşatanlar da onlardı. evlerinin yollarını adım adım bildiklerimiz can yaktılar. izini bir süvari gibi sürerken yüreğim nasıl susuz kaldı bilir misiniz? sevmekten neden hiç geri kalmadık düşündünüz mü ? çünkü acıların işkencesinde çarmağa gerilseniz de işkence bitince yine sevilme ihtimalini düşünerek orada kaldık.