bir gün yaşlı bir çift göz seni anmayı bırakırsa
o zaman köhne bir kaldırım taşına oturup dertli dertli düşünürşün.
benliğin gökyüzündeki maviliklerle boğuşmayı terkederse
kanatlarını gerebildiğin kadar özgür kalacaksın.
bedenim gece ölmeden o gözyaşlarıyla ıslanmış yatağımdan kalkıyorsa
bil ki hala kalbimde sana kanayan yaralarım vardır.
ayaklarım sana koştuğum kadar yalnızlığa koşsa
senin ellerini değil onun ızdırabına tutunurdum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder